Apteka internetowa

Archive for the ‘leki’ Category

Omeprazol to substancja, którą stosuje się w leczeniu chorób związanych z układem trawiennym. Jej działanie jest dość skomplikowane, a sam lek w użytku powszechnym znalazł się niedawno – jest nowy. Omeprazol zmniejsza wydzielanie jonów wodorowych do światła żołądka, przez co redukuje podstawowe i stymulowane wydzielanie żołądkowe; nie działa na receptory cholinergiczne i histaminowe, nie wpływa na wydzielanie pepsyny ani opróżnianie żołądka. Działanie opisywanego leku rozpoczyna się ok. 60 min po podaniu p.o. i utrzymuje się przez 72 h. Niezmiernie ważne jest, iż omeprazol jest słabą zasadą i osiąga duże stężenie w silnie kwaśnym środowisku kanalików wydzielniczych w komórkach okładzinowych błony śluzowej żołądka, zatem dopiero w zetknięciu z czynnikiem chorobotwórczym uaktywnia swe lecznicze działanie co wiąże się z ograniczoną liczbą objawów ubocznych oraz ich znacznie mniejszym nasileniem dlatego ma go każda lepsza apteka. Lek ten zastrzeżony jest w następujących chorobach: eradykacja H. pylori, objawowy refluks żołądkowo-przełykowy (zgaga, zarzucanie treści żołądkowej), profilaktyka zachłystowego zapalenia płuc przed znieczuleniem ogólnym u pacjentów, u których istnieje ryzyko aspiracji treści żołądkowej, objawy niestrawności związane z nadkwaśnością soku żołądkowego, leczenie i zapobieganie owrzodzeniom żołądka i dwunastnicy w trakcie leczenia NLPZ u pacjentów z grupy ryzyka. P.o. i i.v. Leczenie choroby wrzodowej dwunastnicy i żołądka, refluksowego zapalenia przełyku, zespołu Zollingera i Ellisona. Najczęstszymi objawami ubocznymi, które wcale nie muszą wystąpić u każdej osoby są zaparcia, wzdęcia, nudności itp.

Jest to substancja znana powszechnie, którą stosuje się w problemach gastrologicznych, często bardzo dokuczliwych i bolesnych. Ranitydyna to antagonista histaminy, blokujący kompetycyjnie i odwracalnie receptory H₂ także w żołądku. Zmniejsza wydzielanie kwasu solnego, zarówno podstawowe, jak i stymulowane kofeiną, insuliną, pentagastryną, histaminą i pokarmem. Wykazuje działanie silniejsze od cymetydyny, nie wpływając hamująco na enzymy mikrosomalne wątroby. Ranitydyna wykorzystywana jest w czynnej chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy (w tym owrzodzenia wywołane przez NLPZ), zespół Zollingera i Ellisona, w refluksowym zapaleniu przełyku, w zapobieganiu nawrotom choroby wrzodowej dwunastnicy. W profilaktyce aspiracji kwaśnej treści żołądkowej podczas znieczulenia ogólnego i wrzodów stresowych. Podaje się ją także w objawowym leczeniu dolegliwości żołądkowych (zgaga, niestrawność) niezwiązanych z organiczną chorobą przewodu pokarmowego. Substancja ta powoduje bardzo rzadko objawy uboczne np. wysypkę, czy przemijające zmiany enzymów wątrobowych. Jest zatem lekiem bezpiecznym, lecz należy bezwzględnie przestrzegać, podanego na ulotce czy przez lekarza, dawkowania. Pomimo iż są leki nowsze nadal posiada go każda apteka.

Jest to podobnie do ibuprofenu niesteroidowy lek przeciwzapalny, który posiada działanie przeciwbólowe, przeciwgorączkowe i przeciwzapalne. Początek działania następuje po 15-30 min, maksymalne działanie utrzymuje się 4-6 h po przyjęciu. W ok. 90% wiąże się z białkami surowicy. Częściowo metabolizowany do kwasu salicylowego, w większości wydalany w postaci niezmienionej. Wiąże się z tym jego działanie niezamierzone, a więc dolegliwości dyspeptyczne, uszkodzenie błony śluzowej żołądka z krwawieniem (krwotoczne zapalenie błony śluzowej żołądka; w niektórych przypadkach mogą one prowadzić do niedokrwistości), wrzody trawienne itd. Nadmienić zatem trzeba, iż powinno się przyjmować ten lek niezbyt często i w małych dawkach, by zapobiec ewentualnym skutkom ubocznym, które niekiedy mogą być bardziej dokuczliwe niż leczone choroby. Kwas acetylosalicylowy został zastrzeżony do leczenia następujących dolegliwości: stany gorączkowe, gorączka reumatyczna, dolegliwości bólowe, zwłaszcza mięśniowe i tkanek okołostawowych (np. w chorobie reumatycznej, gośćcu przewlekłym postępującym, toczniu rumieniowatym układowym, zespole Reitera), bóle zębów, głowy lub menstruacyjne o niewielkim nasileniu. W małych dawkach kwas acetylosalicylowy działa antyagregacyjnie i stosowany jest doraźnie w zawale serca, niestabilnej chorobie wieńcowej i udarze niedokrwiennym mózgu, profilaktyce wtórnej ostrych incydentów wieńcowych i mózgowych (udar, przemijające napady niedokrwienne mózgu), przewlekłej chorobie wieńcowej, po wszczepieniu pomostów aortalno-wieńcowych, angioplastyce wieńcowej oraz u osób z zarostową miażdżycą tętnic obwodowych.

Popularny lek o działaniu przeciwbólowym i przeciwgorączkowym bez komponenty przeciwzapalnej. Osiąga maksymalne stężenie po około jednej godzinie i utrzymuje się przez 4-6 h. Jest wykorzystywany w krótkoterminowym leczeniu bólów o średnim nasileniu, często podaje się go po operacjach. Bardzo ważnym elementem w stosowaniu tego leku jest fakt, iż nie uszkadza on błony śluzowej żołądka, co sprawia iż jest postrzegany jako lek bezpieczny. Jednakże częste zażywanie paracetamolu może prowadzić do uszkodzenia nerek oraz ciężką niewydolność wątroby, co w efekcie spowodować może śmierć pacjenta. Niezmiernie ważne jest zatem stosowanie leku zgodnie z zasadami opisywanymi w ulotce, w przeciwnym razie zażywana substancja nie tylko nie będzie leczyć objawów towarzyszących chorobie, ale będzie po prostu szkodził całemu organizmowi. Odstęp między dawkami nie może być mniejszy niż 4 h. W przypadku niewydolności nerek, jeśli klirens kreatyniny jest <=30 ml/min, to odstęp między kolejnymi dawkami powinien wynosić co najmniej 6 h.

Jest to powszechnie znany lek przeciwbólowy, wykorzystywany w leczeniu objawowym. Mało kto wie, iż ibuprofen ma także działanie przeciwzapalne, co oznacza iż jest w stanie wyleczyć źródło bólu czy też gorączki o niewielkim nasileniu. Substancja ta zalicza się do tzw. NLPZ i jest pochodną kwasu propionowego. Z przewodu pokarmowego wchłania się bardzo szybko, częściowo w żołądku i w większym stopniu w jelicie cienkim. t_max wynosi 1-2 h po podaniu tabletki, a 1 h po podaniu zawiesiny. Metabolizm zachodzi w wątrobie. t_1/2 we krwi wynosi 2 h. W 99% wiąże się z białkami osocza. Wydalany z moczem w postaci nieczynnych metabolitów. Eliminowany całkowicie z krwi 24 h po podaniu ostatniej dawki. Głównym przeznaczeniem leku jest: leczenie objawowe dolegliwości bólowych o różnej etiologii, o małym i średnim nasileniu, w tym bóle głowy (migrenowe, napięciowe), zębów, mięśniowe, kostne i stawowe, bóle okolicy lędźwiowo-krzyżowej, bolesne miesiączkowanie, gorączka. Jako lek przeciwbólowy i przeciwzapalny w RZS, chorobie zwyrodnieniowej stawów obwodowych i kręgosłupa oraz innych chorobach reumatycznych. W leczeniu zmian pourazowych, przeciążeniowych i zapalnych tkanek okołostawowych: ścięgien, więzadeł, mięśni, torebek stawowych, kaletek maziowych i pochewek ścięgnistych.